ETAP 7

Etap 7: Pałecznica – Niegardów 19,0 km

Po wyjściu z kościoła p.w. św. Jakuba w Pałecznicy wracamy kilkadziesiąt metrów pod urząd gminy oraz sklep spożywczy i tu skręcamy pod kątem ostrym w prawo (na zach.) w wąską, asfaltową uliczkę wiodącą wśród domów dnem płytkiej dolinki. Zabudowa staje się coraz rzadsza, po lewej stronie pojawia się zagajnik, a następnie pola i pojedyncze zagrody. Dróżka, wciąż asfaltowa, wznosi się łagodnie. Po ponad 2 km docieramy do skrzyżowania z drogą asfaltową, którą przecinamy, kierując się na drogę gruntową (słupek). Wkrótce osiągamy szczyt wzniesienia, za którym schodzimy do pierwszych zabudowań wsi Lelowice.

3,3 km Lelowice – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Radziemice.

W połowie XVI w. Lelowice stanowiły własność Jana Lasockiego, na początku XIX wieku były własnością Lgockich, a od 1830 r. Massalskich. Pod koniec XVIII w. we wsi znajdowało się 37 domów, dwór, karczma i szpital. Dwór w Lelowicach zbudowany został zapewne w drugiej poł. XVIII w., a gruntownie przebudowano go w r. 1918. Wówczas dawny łamany, kryty gontem dach zamieniono na siodłowy, przez co budynek zatracił częściowo charakterystyczne cechy stylu.

Nawierzchnia staje się asfaltowa. Na pierwszym rozwidleniu skręcamy w lewo, mijając po lewej stronie dwór (obecnie własność prywatna). Dochodzimy do kolejnego skrzyżowania, na którym podążamy w prawo w dół. Mijamy wypłaszczenie terenu i po krótkim podejściu docieramy do kolejnego skrzyżowania z drogą asfaltową. Skręcamy w prawo i od razu za mostkiem w lewo na drogę gruntową, którą okalają gęste akacje. Wkrótce wyprowadza nas ona w pola i staje się mało wyraźna; porasta ją wysoka trawa i chwasty. Po kilkuset metrach dochodzimy do skrzyżowania asfaltowych dróg z białym, kamiennym krzyżem na jego skraju po lewej stronie. Jesteśmy w pobliżu zabudowań wsi Kaczowice.

5,3 km Kaczowice – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Radziemice.

Na skrzyżowaniu kierujemy się wprost w stronę Zielenic (drogowskaz), by po przejściu kilkuset metrów natrafić na pierwsze zabudowania Smoniowic.

6,2 km Smoniowice – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Radziemice. Sklep, skrzynka pocztowa.

Podążamy wciąż główną asfaltową drogą, mijając po prawej stronie figurę Matki Bożej z datą 1917 r. na postumencie, a następnie remizę strażacką i sklep spożywczy. Opuszczamy wioskę, a monotonna i nużąca szosa prowadzi otwartym terenem wśród pól. Po trzech kilometrach docieramy do pierwszych zabudowań Zielenic i rozdroża, na którym kierujemy się w lewo.

9,2 km Zielenice – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Radziemice. Sklepy, skrzynka pocztowa, telefon.

Początki historyczne Zielenic sięgają XIV w. Pierwsza wzmianka o parafii i kościele pochodzi z 1346 r. Pierwotny kościół parafialny był drewniany. W 1660 r. wzniesiono nowy, drewniany. O świątyni w Zielenicach głośno zrobiło się w pierwszej połowie XVII w. dzięki obrazowi przedstawiającemu Matkę Boską z dzieciątkiem (matka Boża Zielenicka). Jest to kopia rzymskiego obrazu Matki Bożej Śnieżnej (Salus Populi Romani). Według tradycji wizerunek ten przywieziony został z Kamieńca Podolskiego, a być może nawet z Konstantynopola. Dokumenty historyczne potwierdzają, że obraz dotarł z Krakowa do Zielenic w 1613 r. i od początku zasłynął wieloma łaskami. Świadczą o tym liczne wota, a także „Księga cudów” prowadzona od 1659 r. Jednak już w 1654 r. biskup Piotr Gembicki w specjalnym dekrecie uznał go za cudowny. 27 lipca 1681 r. przybył do Zielenic ciężko chory Franciszek Szembek, aby prosić przed obrazem Maryi o powrót do zdrowia. Gdy jego prośby zostały wysłuchane, postanowił ufundować nowy, murowany kościół. Zbudowano go w latach 1681–1691, a konsekrowano w październiku 1691 r. W XVII i XVIII w. Zielenice stały się bardzo znanym sanktuarium maryjnym, do którego przybywały pielgrzymki zarówno z terenów Rzeczpospolitej, jak i całej Europy. W kościelnym skarbcu przechowywana jest srebrna sukienka obrazu wykonana w 1676 r. oraz zachowana część srebrnych naczyń liturgicznych, świeczników, relikwiarzy; większość cennych przedmiotów została jednak przekazana na rzecz powstania kościuszkowskiego, wiele skonfiskowali też Austriacy w czasie zaborów. W XIX i XX wieku sanktuarium zielenickie znacznie podupadło; ostatnio przeżywa ono jednak swój renesans. Uroczystej koronacji obrazu Matki Bożej Zielenickiej dokonał na Jasnej Górze papież Jan Paweł II podczas 2. pielgrzymki do Polski, 19 czerwca 1983 r.
Kościół ma nawę prostokątną, trójprzęsłową, barokowy ołtarz główny i rokokowe boczne ołtarze. Tuż obok kościoła znajduje się droga krzyżowa, której stacje rozrzucone są na sporym obszarze. Figury do poszczególnych stacji wykonano z brązu w skali 1:1. W sąsiedztwie usytuowany jest również drewniany, podmurowany dwór wzniesiony ok. 1910–1915 r. Wokół znajdują się pozostałości parku, w którym rosną m.in. sosny włoskie, lipy, graby, brzozy i cyprysy.

Podchodzimy dość stromo pod wzniesienie nazywane Wzgórzem Opatrzności Bożej (miejsca do wypoczynku), mijając po prawej stronie sklep, dwór i kościół. Obok kościoła przerzucona jest nad drogą kładka łącząca plebanię ze świątynią. Droga nadal się wznosi, by osiągnąć kulminację nieopodal cmentarza znajdującego się po prawej stronie. Tu rozpoczyna się zejście z rozstajem dróg (po lewej stronie drewniany krzyż), a potem kolejne, łagodniejsze już podejście. Ze wzniesienia roztacza się ładny, panoramiczny widok na dolinę Szreniawy oraz szczyty Beskidów rysujące się w oddali. Na zakręcie mijamy metalowy krzyż poświęcony ofiarom bombardowania podczas II wojny światowej i nadal schodząc, docieramy do skrzyżowania dróg w Łętkowicach.

14,1 km Łętkowice – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Radziemice. Przystanek PKS, busy, gabinet lekarza rodzinnego, punkt apteczny. W centrum wsi (odległym o ok. 500 m od szlaku, należy na skrzyżowaniu należy skręcić w prawo) kościół pw. św. Trójcy.

Pierwsze wzmianki źródłowe o kościele, pierwotnie drewnianym, pochodzą z 1385 r. Obecny, neogotycki, wybudowany został w 1902 r. W kościele warto zobaczyć kamienną chrzcielnicę w kształcie kielicha zachowaną jako pamiątka ze starej światyni. Na jej bokach znajduje się herb w postaci topora. Prawdopodobnie chrzcielnica ta została ufundowana przez rodzinę Tęczyńskich, którzy byli dziedzicami Łętkowic i pieczętowali się takim właśnie herbem.

Podążamy wciąż za drogą główną, przekraczając kolejne niewysokie wzniesienie, na szczycie którego droga skręca pod katem prostym najpierw w lewo, a potem w prawo (tu biały kamienny krzyż). Po 400 m zaczynają się zabudowania Piotrkowic Wielkich, a wkrótce wchodzimy do centrum wioski, które stanowi plac z krzyżem na niewysokim kopcu ocienionym drzewami.

17,4 km Piotrkowice Wielkie – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Koniusza.

Wieś Piotrkowice (później Wielkie, dla odróżnienia od Małych) została założona stosunkowo późno, bo w 1 połowie XIV w. Jej nazwa wywodzi się od imienia Piotr – założyciela wsi. Od początku istnienia stanowiła własność rycerską. W r. 1390 w dokumentach wspominany jest rycerz z Piotrkowic – Żegota, a w XV w. właścicielem wsi i folwarku był Spytko z Melsztyna herbu Leliwa. W tym czasie obok folwarku znajdowała się tu karczma, łany kmiece i role zagrodników, a dziesięcinę wartości 20 grzywien odbierał klasztor premonstratensów w Busku. Pod koniec XVIII w. we wsi istniał dwór (z czteroosobową rodziną szlachecką) oraz folwark, browar, młyn i karczma prowadzona przez rodzinę żydowską.

Na placu w centrum wsi skręcamy w lewo na asfaltową drogę prowadzącą lewym (orograficznie) brzegiem niezbyt szerokiej tutaj Szreniawy, której koryto raz zbliża się, raz oddala. Mijamy zabudowania tartaku i idziemy w cieniu nadrzecznych drzew. W pewnym miejscu dostrzec można po drugiej stronie rzeki bielejące mury świątyni w Niegardowie. Dochodzimy do skrzyżowania, na którym skręcamy w prawo, przekraczamy most na Szreniawie i po kilku chwilach stajemy pod niegardowskim kościołem.

19,0 km Niegardów – wieś; województwo małopolskie, powiat proszowicki, gmina Koniusza. Kościół i parafia pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła. Msze św. w niedziele i święta o godz. 7.45, 11.00, 16.00; w dni powszednie o 7.00, proboszcz ks. Marek Piasecki. Noclegi w parafii (tel. 12 386 93 02). Sklepy, ośrodek zdrowia, punkt apteczny, przystanek PKS, Bank Spółdzielczy, Bar „Pod Wiśnią”, telefon.

Fundatorem parafii był w poł. XIII w. kasztelan krakowski Klemens z Ruszczy herbu Gryf. Sam kościół wybudowały zapewne benedyktynki ze Staniątek. Pierwszą świątynię wzniesiono z drewna, o czym wspomina Jan Długosz. Budowę obecnego, murowanego kościoła pod wezwaniem św. Jakuba Starszego Apostoła rozpoczęto w 1578 r., a jego konsekracja nastąpiła w 1605 r. Przebudowywano go wielokrotnie, w związku z czym zatracił swój pierwotny, renesansowy charakter. W ołtarzu głównym umieszczony jest XVII-w. wizerunek Najświętszej Marii Panny z Dzieciątkiem Jezus, który jest przedmiotem szczególnego kultu. Na zasuwie znajduje się obraz św. Jakuba Starszego Apostoła, który ok. 1857 r. namalował prawdopodobnie Walery Eliasz-Radzikowski. Jego treść nawiązuje do średniowiecznej legendy o św. Jakubie, który według niej nawrócił i ochrzcił czarnoksiężnika Hermogenesa, władcę nieczystych sił. Skruszony mag „wrócił do apostoła i obejmując jego nogi, rzekł: zbawco dusz, przyjmij pokutę tego, który dotychczas zazdrościł ci i szkodził!” Drewniana dzwonnica stojąca przed kościołem ufundowana została w r. 1858 przez hrabinę Elżbietę Wielopolską. Umieszczono w niej dzwon z r. 1607 z herbem Abdank. W Niegardowie znajduje się również grób Ludwika Mazarakiego, przywódcy powstania miechowskiego, pułkownika w powstaniu krakowskim 1846 r., dzierżawcy tej miejscowości.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: